Een column van Lucida

In Amerika heeft zich een verschrikkelijk drama voltrokken. Majoor MalikNadal Hasan, een islamitische officier binnen het Amerikaanse leger,heeft voor een waar bloedbad gezorgd. In koelen bloede werden 13 mensengedood en nog eens 31 mensen raakten gewond. Na de aanslagen van 9/11lijkt Amerika weer het slachtoffer van een moslimextremistische aanslag.

Deze aanslag is niet alleen een menselijk drama, maar bewijst ook hetgelijk van de islamcritici die al langer waarschuwen voor het gevaarvan de sluimerende infiltratie door (slapende) salafistische cellenbinnen overheid en tal van publieke instanties. Natuurlijk zullen demedia -zoals dit met de moordenaar van Theo van Gogh gebeurt- ook nuweer trachten deze aanslag te vergoelijken als zijnde ‘de daad van eengestoorde enkeling’. Of zoals columnist van de Volkskrant BertWagendorp het met een slinks gevoel voor understatement recapituleert ‘een psychopaat van Marokkaanse afkomst‘.

En wederom zullen de media het bekende riedeltje ‘islam=vrede’opdreunen. Het vertrouwde legertje islamofielen zal zich weer massaalaandienen om u en mij op het hart te drukken, dat we de islam nietverantwoordelijk mogen houden voor daden van afzonderlijke gelovigen.Maar hoe lang laten we ons door deze schijnvrome voorstelling van zakennog in de luren leggen? Zijn we dan al niet vaak genoeg met onze neusop de feiten gedrukt, waar het de zogenaamde barmhartigheid van deislam betreft? Kennelijk niet.

Want nog steeds gelovenvertegenwoordigers van de politieke, bestuurlijke alsmede academischedhimmy’lite in dit land, dat er moet worden toegewerkt naar eensalonfähige, zogeheten polderislam. Een van de meest bekende en tevens meest omstreden voorvechters van zo’n eigentijdse islam blijkt Job Cohen. In een eerdere  column schreef ik:   
"Wie ook al jaar en dag hetzelfde kussen met het salafistischeliegbeest deelt, is natuurlijk Job Cohen. Inmiddels (zichzelf) benoemdtot de khedive van Nederland, zorgtdeze ultra submissieve Jood er samen met zijn salafistische sahaba’svoor, dat in ‘zijn Mekka aan de Amstel’ niet alleen de leugen regeertmaar zelfs dicteert. Dhimmitude grasduinend binnen de ondoorgrondelijke context van The Art of Taqiyya, blijkt deze regenteske sociaaldemocraat inmiddels het zicht op de weerbarstige werkelijkheid volkomen kwijtgeraakt."

Christiaan Snouck Hurgronje schrijft in zijn boek ‘Mekka’: "Hetis alsof in de islam een dodelijk formalisme tot die natuur behoort,die men vruchteloos door de voordeur verjaagt, terwijl dietegelijkertijd door de achterdeur weer naar binnen sluipt…"Scherper had hij het niet kunnen verwoorden. We hoeven maar te denkenaan bruggenbouwer Tariq Ramadan. Door de Erasmus Universiteit werdTariq Ramadan de deur gewezen, toen bleek dat hij voor het Iraansregime hand en spandiensten verricht.  Echter nauwelijks was hetonvermijdelijke ontslag een feit, of de deur van de VU werd -mede opaandringen van een viertal gesneefde UvA-wetenschappers- voor de in ongenade gevallen islamtheoloog wagenwijd opengezet.

En daarenboven, wat doet de jofele "freelancejood" en burgemeester teAmsterdam Job Cohen? Ach, enerzijds collaboreert hij doodgemoedereerdmet de moslimbroederschap van haaten toenemend geweld, anderzijds verleent hij zonder blikken of blozenzijn medewerking aan een van de talloze interreligieuze dekmantelservan: het ‘Charter for Compassion‘waar hij als gastspreker zal optreden. Het compassiepleidooi blijkt eeninitiatief van de al even omstreden Britse schrijfster Karen Armstrong.U weet wel, de voormalige kloosternon, die de terreuraanvallen opAmerika, Madrid, Londen, Bali en zo voort verklaart als ‘reacties op deWesterse suprematie en diens gebrek aan compassie met de noden van deislamitische wereld’. En welke gastsprekers zullen er nog meer hunopwachting maken? U raadt het al. Naast the usual suspects als Job Cohen en rabbijn Awraham Soetendorp, duikt daar ook prominent de naam op van de islamitische wolf in schaapskleren Tariq Ramadan.

Kennelijk ziet Job Cohen het als zijn dure plicht,om naast zijn apodictische woorden, d.w.z. zijn vlammend pleidooi langswetenschappelijke weg de vreedzame aspiraties van de islam voor hetvoetlicht te brengen, namens de gemeente Amsterdam ook nog eens eenfinanciële inspanning te leveren. Tijdens het Charter for Compassionzullen de vragen die Job Cohen opwierp, ongetwijfeld centraal aan de orde worden gesteld: ‘Isde islam werkelijk een gewelddadige religie? Wat betekent het datNederland islamiseert? Is dat zo? Wat zijn daarvan de consequenties?Levert het gevaren op? Of kan het bijdragen aan de ontwikkeling vanonze samenleving? Verdraagt de islam zich met de democratischerechtsstaat? En ten slotte: Hoe willen moslims in Nederland leven? Watvinden zij belangrijk? Waar liggen hun loyaliteiten?’

De uitkomst van bovenstaande vragen laat zich raden: "Zolang de staat,of duidelijker gezegd de (lokale) overheid zich ontfermt over een achtergeblevenbevolkingsgroep (in dit geval over moslimmigranten) en ter wille vanhen het vraagstuk overdenkt, of (hun) godsdienst/cultuur behoudendanwel afgewezen moet worden, zal zij zich doorgaans altijd voor hetbehoud ervan uitspreken." (Nietzsche)

Hans Jansen over Nederlands meest bekende zelfislamiseerder Job Cohen:  ”Hijweet blijkbaar niets van de islam. Zijn betoog besteedt geen enkeleaandacht aan de eeuwenlange pogingen van de islam om Europa teveroveren. De vraag wie die pogingen dan wel organiseert, is even dwaasals de vraag wie in Nederland de sinterklaasvieringen organiseert.Overigens kon de keuze van de sprekers op dit congres niet enger ennauwer zijn. Geleerden met een andere mening dan die van deorganisatoren zijn niet uitgenodigd. Dan is het geen wetenschap, maarpropaganda.”

Nog los van de principiële vraag, of hetecht tot het ambt van een (benoemde) burgemeester behoort, om zichzelfzo nadrukkelijk met een religie van tweespalt en haat te binden, zalblijken, dat zodra met het grondbeginsel van een geloofsneutrale staatde hand wordt gelicht, het einde gauw zoek zal zijn. Schopenhauer zouhet zo hebben kunnen formuleren: ‘Tegenover elke eis die wordt ingewilligd staat een nieuwe eis, omdat de eisende (muslim) niet kan ophouden te eisen’.Het gevolg van deze op een verkeerde perceptie van tolerantie gestoeldetoegeeflijkheid, d.w.z. het onvoorwaardelijk accepteren van de islamals onlosmakelijk onderdeel van onze samenleving: een grove minachtingvoor en ondermijning van de seculiere waarden en normen.

Maardit niet alleen. Want ook de vaak onverdraagzame, en met het oog opessentiële vraagstukken onverenigbare, militante islam, bepaalt inoverwegende mate het politieke correcte wensdenken bij de dhimmy’liteomtrent de vraag, welke (toekomstige) staatsinrichting enrechtsontwikkeling het beste bij de wensen van moslims aansluit.Oftewel in de multiculturele mindset van Job Cohen en zijnghostwriters: Hoe willen moslims in Nederland leven? Wat vinden zij belangrijk? Waar liggen hun loyaliteiten? Antwoord: volgens de sharia; de jihad; bij de islam en hun islamitische identiteit. Welnu,om niet de indruk te wekken, dat er met de scheiding tussen moskee en(lokale) overheid (bijvoorbeeld uit electorale of partijpolitiekeoverwegingen) toch de hand wordt gelicht, worden door desociaaldemocraten de meest dimmitude denkexercities ontwikkeld.

Watons de verraderlijke alliantie tussen sociaaldemocratie en islam zalbrengen -in Stoperajargon versluierend ‘de boel bij elkaar houden’-,lijkt, ondanks het debacle Westermoskee en het met veel gemeenschapsgeld gefaciliteerde fiasco Marhaba, onafwendbaar: het shariasocialisme.

gelinkt door Joop